Eigenlijk luister ik al jaren niet meer naar weermannen. Kan ze niet meer serieus nemen. Ik begrijp werkelijk niet dat je met zoveel meteorologisch meetapparatuur het nòg voor elkaar krijgt de boel niet goed te voorspellen. De zekerheid waarmee weermannen dat doen is er ook een beetje vanaf, merkt u dat? (De zelfverzekerdheid daarentegen nog altijd niet.) Maar het fenomeen is al een paar jaar gaande: “Het KAN zijn dat morgen de zon gaat schijnen. Maarrrrr… het kan óók zijn dat dat nog even op zich laat wachten…” Van die dingen en zo.
Ik kan het overigens aanraden om niet meer naar het weer te luisteren. Niet om de teleurstelling te vermijden, maar omdat het leven daar simpelweg leuker door wordt. Je zult zien dat vaker de zon schijnt, gewoon doordat je er niet meer zo veel mee bezig bent. Zo lang in je hoofd de zon schijnt, schijnt hij overal – ook als het regent.
Zo zei ook Marike Jager vandaag op het podium op ‘t Groene Strand: “Laten gewoon afspreken dat het NIET regent.” Ondertussen stond de pianist bij vlagen zijn toetsen droog te poetsen en waaide de regen gewoon het podium op, tegen Marike aan. Toen ze het Groene Strand op kwam rijden, stond er nog niemand. Toen ze haar eerste nummer inzette en ik één keer met mijn ogen had geknipperd, stond het ineens vol.
Vol poncho’s. Vol paraplu’s, regenjassen en glimlachen. Het miezerde. Ouderwets. Tot op je onderbroek nat. Het deerde niet. Als Marike wisselt van gitaar en haar blouse verruilt voor een hemd, krijgt iedereen het warm. De nummers van haar nieuwe cd klinken over het wad. “Harder!”, roept iemand achter me. En, als op commando, valt de regen plots als een dikke nevel over ons heen en trekt de band aan met “Here comes the night, TO WASH IT AWAY…”
En waar Marike op dat grote podium, waar gisteren nog zo’n vijfduizend man in de volle zon voor stond te swingen (ik had haar dat gegund, zowel het publiek als de warmte), nog in een strakke zwarte lederen broek zong, kwam ze op onze boot in een spijkerbroekie met bruine boots aanzetten. Loshangend wit bloesje en haar op coupe wind (al kwam dat overigens niet door de wind zelf).
Hier op het schip van Radio Waddenzee kwam ze thuis.
Net als wij allemaal.
Zowel zij, haar bandleden – als wij, hadden een Juttersbittertje nodig om op te warmen. Hoewel? Met de klanken van Marike’s stem waren wij zo ook wel warm te krijgen. De blik in haar ogen heeft dito effect. Alsof zij altijd nieuwsgierig is naar wat zich schuin boven haar afspeelt.
Ze is de enige artiest die hier deze week akoestisch speelt. Ze maakt gebruik van de ruimte, zoekt haar publiek op, gaat ertussen staan en ze zingt zacht – zo zacht – dat sommige mensen om zich heenkijken zoals zij dat zelf kan doen. Vragend, verbaasd, met een glimlach omdat alles zo simpel & mooi lijkt.
Het moet lastig schakelen zijn van zo’n groot podium in de zeikende regen, naar een huiskamer op een schip. Het is contrastrijk; die band groot versus klein. En dan heb ik het niet over de leren broek ten opzichte van het spijkerbroekie. Nee, ik verbaas mij erover hoe deze drie muzikanten hun nummers die (vooral bij de laatste cd) gevuld zijn met effecten (in samenwerking met producer Tchad Blake) gewoon net zo goed – zo niet beter – in deze intieme kleine setting kunnen laten klinken. Zo moet ‘t bedoeld zijn. Zo moet het zijn zoals ze het zelf voor de eerste keer hebben gehoord.
Het mooie aan zo’n setting als deze is dat de artiest vlak voor je neus staat te stemmen tussen de nummers door. Dat je de glimlach van dichtbij ziet. Dat je Marike letterlijk tussen de mannen ziet kruipen wanneer deze bij wijze van slotakkoord a capella “Listen to your baby” zingen.
Het onderstreept hun discussie die voorafging aan ‘t optreden hier. Het laat zien hoe hecht ze zijn. Marike: “Als jullie daar op het podium gaan zitten en ik hier voor jullie sta, dan voelt dat niet goed.” Ze is een teamplayer. Zowel met haar publiek als met haar band.
De ritmes in haar muziek zijn soms even onverwacht als de melodie. Het is niet gangbaar. Je kunt het (gelukkig) niet invullen. Het gaat altijd een andere kant op dan je verwacht. Net als dat haar van haar. En dat is zeldzaam (vult u zelf in wat ik bedoel). Binnen die onverwachte muziek passen de geluiden van het schip dat, net als bij Case Mayfield, op de meest kwetsbare momenten zijn ijzeren romp tegen de kade schuurt.
“She wears white in springtime. She makes brave men cry.” Marike zingt het zo hoog en breekbaar dat het buiten stopt met regenen. De buienradar zag vandaag de miezer niet en beloofde Oerol tegen twaalven blauwe luchten. Krol wist niet beter en stotterde: “Marike Jager is op Oerol, dus het KAN zijn dat de zon schijnt.” MIS! De zon schijnt zonder meer als Marike Jager zingt. En wij waren er zomaar bij.
- – -
Bekijk nog even de nieuwe clip van Marike ~ Traveller ~ zelf geschoten tijdens een trip naar Wales 
Tags: Oerol
