Sinds ik een iPhone heb is het een stuk lastiger sms’sen onderweg. Vroeger kon ik op m’n ouwe telefoon met gemak blind typen. Met zo’n touchscreen moet je echter voortdurend op het schermpje kijken. Het gevoel is weg. Je kunt niet meer op je vingers vertrouwen.
Sowieso niet overigens, want sinds m’n touchscreen heb ik ook veel dikkere vingers. Ik heet vaak Vonckie. In plaats van Vinckie. Bovendien laat de SMARTphone zich graag gelden. Hij denkt graag mee. Laat graag zien dat ik niet bedoel wat ik zeg.
Zo typte ik laatst een boodschappenlijstje en stond me in de winkel af te vragen waar ik eigenlijk ‘winterprovisie’ voor nodig had (peen… winterPEEN). Schrijf ik See You, afgekort CU, maakt hij er FU van. ‘Fu later.’ Vooral in het Fries raakt het ding van slag. Nije dei (nieuwe dag) wordt: ‘Nike die.’ Oant Moarn, u welbekend door onze nationale KnuffelFries Piet Paulusma, wordt: ‘Kant Miranda.’
Maar het meest heb ik nog last van mijn eigen dikke vingers. Ik wil ‘groet’ schrijven en het wordt ‘hrow’, waarvan hij heel smart ‘grie’ maakt. ‘Grie Vonckie’ zodoende. Nee, sinds ik een iPhone heb, communiceer ik een stuk slechter. En als ik de ontvanger dan snel uitleg dat het te maken heeft met mijn dikke vinger, dan worden het helemaal rare taferelen. Zo sms’te ik laatst: ‘Kurrie, ruk, dat moest kussie zijn: dikke vinger.’ Enfin. Het wordt er allemaal niet duidelijker op.
En niet gemakkelijker dus. LEES MEER…
