De knal was HARD!

Ach, en dan wip je even langs de buren. Ze waren de enigen langs de vaart die hun winst van 2011 hadden uitgegeven aan vuurwerk, ik had zodoende een privaatvoorstelling. Aan de horizon was het helder. De ganzen in het natuurgebied vlogen op toen het om twaalf uur rondom ons knalde. Ik bleef rustig zitten op de steiger om alles te aanschouwen, maar in gedachten maakte ik ook een sprongetje.

Het was niet een zeer verheffend schouwspel, daar bij de buren. “Ik hou zoooo van vuurwerk!”, riep de buurvrouw verheugd. Ze sprong erbij door ‘t sompige grasveldje dat bezaaid lag met ontplofte dingen. Naast de, toegegeven: prachtige, pijlen die de buren net voor een paar goeie tientjes de lucht in hadden geschoten, had de springende buuv zelf ook nog wat pijltjes gekocht. Zo’n soort dat je gewoon kunt vasthouden als je het afschiet. Zo’n kokertje. Je steekt ‘t lontje aan. Je houdt de arm zo ver mogelijk van ‘t lichaam. Een beetje schuin naar boven gericht. Je kijkt zelf de andere kant op. En knijpt hard de ogen dicht. En dan: ‘Fjieeeuwt’. Dan (voor alle toeschouwers goed te zien) plast er een laf straaltje pijl uit de koker. Alsof een bejaarde met prostaatproblemen in je tuin staat te pissen als het ware.

Maar de blijdschap die het na elk pijltje bij de buurvrouw teweegbracht was aandoenlijk. Ik nam een laatste slok champagne en zocht mijn bed op. Het nieuwe jaar zou me vanaf maandag veel goeds brengen, daar hoefde ik al niet meer op te drinken. Vrijdag had ik nog net een mailtje van een opdrachtgever uit 2010 ontvangen: of ik niet weer eens wat voor ze wilde schrijven. Kijk, daar maakt deze buurvrouw een sprongetje door.

Mijn winst heb ik overigens zelf niet in vuurwerk gestopt, maar in een ergonomische kruk. Hiermee ga ik met rechte rug ‘t nieuwe jaar in. Een verademing, na de fitnessbal die ik afgelopen jaar uitprobeerde. Ik dacht toen ik de bal online kocht: we moeten wat in beweging blijven, een zittend beroep is niet voor alle spiergroepen prettig. Met zo’n bal onder je kont blijf je al typend in beweging. Hartstikke handig.

De knal was HARD! Althans, dat vermoed ik. Toen ik thuiskwam van een interview zocht ik mijn stoel. Bal dus. Nergens te vinden. (En zó ver kan hij niet rollen hier in huis.) Ik keek onder de tafel. Zag niks. Tot ik merkte dat ik op een blauw matje stond… Zie, Davinckie’s vuurwerk heeft vorig jaar al geklonken. Ontplofte bal. Mooi werk.

Dat overkomt me niet nog een keer. Ik zit nu op een prachtige ergokruk dit blogje te schrijven en raad ‘m iedereen aan. Da’s een mooie voor een Nederlandse les. “Wat raadt Davinckie iedereen aan?” … “‘t Blogje of de ergokruk?” Bepaalt u dat mooi zelf. Ik wens u een fijn jaar. Ik dank mijn opdrachtgevers voor 2011 en kijk uit naar 2012: ik SPRING erin! Maakt u ook een sprongetje? En dan niet met de ogen dichtgeknepen en het hoofd omgedraaid. Maar vol erin. Met een verwachtingsvolle blik op wat komen gaat! Happy new year!