Ik heb een groot probleem.
Ik wil worden wie ik interview.
Laten we beginnen met het probleem dat die zin niet correct is. Het doet een beetje Cruijffiaans aan. Zo kun je dat niet zeggen.
Toch staat er precies wat ik bedoel. Misschien is dat ook wel waarom ik dit vak heb gekozen. Omdat ik zo geïnspireerd raak door de mensen die ik spreek. ZO geïnspireerd dat ik wil doen wat zij doen. Want, ik schrijf er slechts over. Zij doenhet daadwerkelijk.
Dat wat ik wil worden, varieert overigens aanzienlijk (en per dag.) Maandag interviewde ik een geriatrisch verpleegkundige (en ja, ik moest eerst Van Dale vragen wat dat nou precies inhoudt. Welnu: ‘geriatrie: [•na 1950• gevormd van Gr. Gerön (oude man) + iatrie], kennis en leer van het ouder worden en de ouderdomsziekten, syn. ouderdomskunde.’) Davinckie & ouderdomskunde? Ja, nee, je verwacht het niet, dat klopt.
Hoewel, ik heb in een ver verleden iets met zorg gedaan in een opleiding. Een paar maanden toegegeven. De opleiding hield voor mij op toen wij op bezoek gingen bij een inrichting voor zwaar psychiatrisch gestoorde mensen (waarschijnlijk gebruik ik nu al de verkeerde term, maar het gaat even om de beeldvorming.) Misschien is daartoe een voorbeeld eigenlijk beter: nadat ik zeven gangen door was gelopen ~ waarbij elke deur achter mij weer op slot gedaan werd ~ kwam ik in een ruimte die ik het best kan omschrijven als een scène uit de film ‘One Flew Over the Cuckoo’s Nest’. In mijn scène schoof één van de patiënten een bank heen en weer. Onafgebroken. Heen. En weer. Heen. En weer.
Tot hij mij zag. De grote man liep resoluut op me af en gaf me een harde duw. (Hij zal mijn angst gevoeld hebben.) Die werd door de duw niet minder. Tegen de tijd dat wij de tuin mochten bezichtigen, hield ik het als vijftienjarige voor gezien. Ik zocht naarstig een uitweg en vond die bij het hoge gesloten hek. Hoe ik het heb gedaan is me een raadsel, maar ik ben eroverheen geklommen en heb de eerstvolgende bus naar huis gepakt. Misschien dat er nu nog ergens iemand rondloopt met het verhaal dat hij ooit een psychiatrisch patiënt uit een instelling heeft zien ontsnappen. But. It was I: Vinckie.
Waarom dan vandaag na dat interview ineens de wens om demente ouderen te verzorgen? Ai. Het kwam door de manier waarop de verpleegster erover sprak. Ik vroeg: “Maar sommige mensen zullen niet geholpen willen worden, omdat ze ~ als ze een goed moment hebben ~ niet door hebben dat ze ziek zijn. Hoe ga je daarmee om?” “Geduld hebben. Het laten zoals het is, en dan op een goed moment wel even iets voor die persoon doen.” Het zijn daarbij ook de kinderen van die mensen die het zwaar te verduren hebben, vertelde ze. Je moeder die ineens van karakter verandert, die dingen vergeet, die kwaad wordt op momenten waarop je het niet verwacht. De onmacht die je daarbij voelt. Een thuiszorgorganisatie, en dus: deze geriatrisch verpleegster, biedt hulp. Hoe nobel, hoe mooi. Het maakte mijn verlangen groot om ook iets te doen voor een ander. Ongeacht of je geduwd wordt of niet.
Daarna kreeg ik het in mijn bol!
Lees meer…